Ik hoor Trump en zijn MAGA-aanhangers zeggen dat kooivechten een volksvermaak zijn, maar besef dat het om een bloedige vechtsport gaat die dit historische jubileum reduceert tot een mediaspektakel waarin bloed, agressie, sensatie en commercie belangrijker zijn dan gecultiveerdheid, fatsoen en staatsmanschap. Wat die herdenking zou moeten zijn, is de viering van een democratisch experiment dat 250 jaar geleden begon en dat, ondanks alle vele laagtes, uitmondde tot een baken van vrijheid toen het in Europa de verkeerde kant opging.

Na de Tweede Wereldoorlog ontstonden in de voormalige Asmogendheden de meest militante studentenbewegingen als een manier om de medeplichtigheid van voorgaande generaties te verwerken. Maar terwijl de Rote Armee Fraktion en andere anti-fascistische groeperingen werden achtervolgd door herinneringen aan misdaden uit het verleden, zijn de jongeren van vandaag die grotendeels vergeten en vindt een groeiend aantal mensen extreemrechtse politiek cool, aldus Ian Buruma.

Vrijwel elke belangrijke maatschappelijke vooruitgang kwam er via protest. Vrouwenstemrecht, arbeidsrechten, burgerrechten en milieuwetgeving kwamen er niet omdat machthebbers spontaan besloten het juiste te doen, maar omdat mensen zich organiseerden, protesteerden en bestaande verhoudingen uitdaagden. Ook zij werden in hun tijd vaak weggezet als radicalen, onruststokers of gevaarlijke activisten. De vraag moet niet zijn wie er achter elk protest zit, maar waarom zoveel mensen vandaag redenen zien om te protesteren.

Weimar is niet alleen een waardevol historisch boek, maar bevat ook een sterke morele boodschap. Het geeft een antwoord op de vraag hoe het mogelijk was dat gewone burgers van de stad waar cultuur en kunst zo’n hoge vlucht hadden genomen, zo snel konden ontaarden tot meelopers van een moorddadig regime en terecht te komen in het absolute dieptepunt van onmenselijkheid met het kamp Buchenwald. Hoyer toont overtuigend aan dat de meeste inwoners van Weimar een morele blinde vlek hadden en na de oorlog zeiden: "Wir haben es nicht gewusst". Recensie door Dirk Verhofstadt.

“Volgens minister Verlinden (CD&V) zijn zwangere vrouwen geen competente volwassenen. Verlinden heeft een wetsvoorstel klaar, waarin ze de termijn van 12 naar 14 weken optrekt. En de wachttijd wil ze terugschroeven naar twee dagen. Te nemen of te laten. De minister wil hierover immers geen ‘tapijtenmarkt’ – ik leen even haar eigenaardige oriëntalistische metafoor – organiseren. Ironisch genoeg leest het voorstel alsof de minister zelf naar zo’n markt trok, en is teruggekomen met precies hetzelfde tapijt dat we al hadden.” – Heleen Debruyne

Het is van het grootste belang dat het publiek tijdig en volledig op de hoogte gebracht wordt van belangrijke ontwikkelingen die mogelijkerwijze een bedreiging vormen voor de democratische rechtsorde. Die informatie is juist nu van essentieel belang om als kritische burger een positie in te nemen tegenover zulke ontwikkelingen. Daarover zwijgen omdat zulke ontwikkelingen mogelijkerwijs zouden kunnen profiteren van journalistieke aandacht is een levensgevaarlijke strategie.

‘Elk denken moet beginnen bij herinneren,’ schrijft Gescinska en dat is een grote waarheid. In feite is dit een drijfveer geweest voor alle vrouwen die ze in haar boek beschrijft, want elk van hen heeft een bijzonder drama meegemaakt in haar levensloop. Vrouwen in duistere tijden. Tien denkers van blijvende betekenis is een magistrale vorm van narratieve filosofie die toegankelijk is voor een breed publiek zonder aan diepgang in te boeten. Het is een intellectueel hoogtepunt in haar al rijk gevulde carrière. Recensie door Dirk Verhofstadt.

Er is in het universum en het menselijk bestaan geen externe zingeving te bespeuren. Maar door de gave van het bewustzijn en van de rede is de mens in staat zelf betekenis aan het leven te verlenen. Dit gebeurt, zo betoogt Johan Braeckman in een bewogen conclusie tot zijn majestueuze magnum opus, dankzij het beheersen van de humanistische levenskunst. Het uiteindelijk doel is het goede leven, dat bereikt wordt als het mens-zijn samenvalt met (mede-)menselijkheid. Recensie door Kristiaan Versluys.