Liberales is een onafhankelijke denktank binnen de liberale beweging, een collectief van kritische individuen die zich tot doel stellen in dialoog te gaan en kennis te verwerven en te verspreiden voor een meer liberale samenleving. Lees hier meer over Liberales.
Voorstellen om het parlement rechterlijke uitspraken te laten vernietigen, raken aan iets fundamenteels. In nazi-Duitsland begon de afbouw van de rechterlijke macht met de stelling dat rechters de volkswil in de weg stonden. Dat leidde tot een stapsgewijze afbouw van de scheiding der machten. Verontrustend is dat intellectuelen en politici zoals Mark Elchardus en Sander Loones de trias politica opnieuw willen doorbreken zodat het parlement met een bijzondere meerderheid rechterlijke uitspraken kan ‘overrulen’.
De keuze is niet tussen groei en rechtvaardigheid of tussen rechts en links. Het is een keuze tussen hoog en laag: tussen degenen aan de top van de maatschappij en zij die zich lager bevinden, tussen degenen die van allerlei belastingprivileges kunnen genieten en zij die dat niet kunnen. Het is niet zo dat aan de mensen met sterke schouders gevraagd wordt een zwaardere last te dragen dan de andere Belgen. Het is wel zo dat aan de mensen met sterke schouders gevraagd wordt een even zware last te dragen als de modale Belg.
Bij het aantreden van Hitler stelde Roth vast dat in het Derde Rijk, ‘het filiaal van de hel op aarde’, de Nazi’s niets anders dan leugens verkondigden: “Nog nooit sinds er in deze wereld gelogen wordt, had een leugenaar zoveel machtige luidsprekers ter beschikking”. Huist er momenteel in het Witte Huis ook geen would-be dictator, aanbeden door een schare weinig scrupuleuze idioten, “qui ment comme il respire”? Roth illustreerde op een magistrale wijze hoe een democratie op korte tijd kan kantelen. Recensie van Ignace Claessens.
Ik vermoed dat geen historicus in staat is om de ongekend roerige jaren voor en na de Eerste Wereldoorlog op een navolgbare wijze te reconstrueren. Ook Ernst Toller slaagde daar in zijn autobiografie niet in. Het moet een volstrekt waanzinnige tijd geweest zijn. En in die zin geeft dit boek een vermoedelijk getrouwe weergave van alle gebeurtenissen. Je moet ook wel heel sterk in je schoenen staan om in zulk zwaar weer het roer recht te houden. En precies dat was Toller wel toevertrouwd. Recensie door Enno Nuy.
De overwinning van Lula da Silva bij de Braziliaanse presidentsverkiezingen is een klap voor het plan van Donald Trump voor het westelijk halfrond. De Amerikaanse president hoopte de krachten te bundelen met vazalstaten (Venezuelan Chili, Colombia, Argentinië…) in het zuiden die zijn zakelijke aanpak en ‘mano dura’ (ijzeren vuist)-houding navolgen, terwijl hij liberale partners verder in de steek zou laten. Dat plan, dat tot aan de verkiezingen van 25 oktober 2026 nog binnen handbereik lag, ligt nu in duigen.
Voor de meeste mensen roept het woord ‘oligarch’ beelden op van Russische elites die na de val van de Sovjet-Unie enorme fortuinen hebben vergaard, of, meer recentelijk, van de techmiljardairs die de eerste rij bezetten tijdens de tweede inauguratie van de Amerikaanse president Trump. Maar oligarchen zijn er wereldwijd, systemisch en raken steeds dieper verankerd. Ze vormen een kenmerkend aspect van de opkomende wereldorde. De vraag is niet of oligarchen de wereld zullen regeren. Dat doen ze al en dit zal nog decennia lang zo blijven.
Met enige afgunst kijken wij vanuit Vlaanderen naar Nederland, waar de voorbije maanden indrukwekkende, vuistdikke biografieën van liberale politici verschenen. Eerst over Frits Bolkestein, dan over Pieter Jacobus Oud. Vlaanderen mist niet alleen een traditie van politieke biografieën; door de aangekondigde kaalslag in de overheidssteun aan de culturele archieven, die tal van getuigenissen van het recente politieke verleden bewaren, dreigt ook de grondstof voor zulke biografieën te verdwijnen. Recensie door Peter Laroy.
De samenleving mag nooit beslissen dat iemand te duur is om verder te leven. Maar mag diezelfde samenleving een mens verplichten verder te leven wanneer hij zelf, vrij, duurzaam en weloverwogen, tot een ander oordeel komt? Die vraag verdient meer dan verontwaardiging of een economische berekening. Ze verdient een open debat, waarin menselijke waardigheid, vrijheid, verantwoordelijkheid en solidariteit samen hun plaats krijgen. In elk geval beslis ikzelf over mijn levenseinde.