Hannah Arendt schreef tussen 1946 en 1948 vier essays over het zionisme, gebundeld in Het zionisme bij nader inzien. Alleen het laatste essay verscheen na de oprichting van de staat Israël. Zij voorspelde dat Arabieren en Palestijnen tweederangsburgers zouden worden en sprak zelfs van een joodse ‘Herrenstaat’. Ook de verdrijving van Palestijnen, desnoods met geweld, voorzag ze. We noemen dit nu vestigingskolonialisme: het bezetten van een vreemd land met de bedoeling de inheemse bevolking te verdrijven. Recensie door Enno Nuy.

De Amerikaanse republiek van 1776 was een waarschuwing tegen elke vorm van geconcentreerde macht – van een koning, een meerderheid of een charismatische leider. Die waarschuwing is vandaag even actueel als toen. Een verkiezingsoverwinning is een noodzakelijke voorwaarde, geen voldoende. Zonder steviger instituties, zonder echte checks and balances, zonder een cultuur die loyaliteit aan het ambt hoger stelt dan loyaliteit aan de persoon, blijft de Amerikaanse republiek kwetsbaar.

Met Wees een man! schreef Celia Groothedde een goed opgebouwd, rijk gedocumenteerd en genuanceerd boek. Zonder in partijpropaganda te vervallen toont ze hoe de manosphere gedijt op de onzekerheid van jonge mannen, en ook vrouwen, die in een snel veranderende wereld hun houvast verliezen en zich aangetrokken voelen door het extreemrechtse discours. Een boek dat breed gelezen moet worden, en dat progressieven van alle gezindten zou moeten aanzetten om weerwerk te bieden. Recensie door Dirk Verhofstadt.

Vanavond (4 november) komen in verschillende Belgische steden en gemeenten mensen op straat tegen het wetsontwerp over woonstbetredingen. Morgen, donderdag 5 november, staat de tekst op de agenda van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Ondanks de vele waarschuwingen van magistraten, advocaten, mensenrechtenorganisaties en politiediensten lijkt een parlementaire meerderheid bereid om een gevaarlijke grens te overschrijden. De fundamenten van onze rechtsstaat staan op het spel.

De oorzaak van de begrotingsontsporing is dat de overheid gedurende de laatste twintig jaar tweemaal gedwongen werd om het kapitalisme recht te houden, terwijl degenen die het meest hebben geprofiteerd van die reddingsoperaties zich al te veel hebben onttrokken aan de noodzaak om hiervoor te betalen. De uitdaging vandaag is hoe deze regering de rekening presenteert aan die mensen die door de overheid gered werden, en die hun inkomens en vermogens drastisch hebben zien stijgen.

Oost en West is veel meer dan een bundel gelegenheidsteksten. Het is een intellectuele autobiografie, een pleidooi voor de democratische cultuur en een oproep om aandachtiger te luisteren naar de stemmen aan de rand van Europa. Vanuit haar unieke positie tussen Georgië en Duitsland laat Nino Haratischwili zien hoe de periferie soms scherper ziet dan het centrum, niet omdat zij over meer waarheden beschikt, maar omdat zij zich beter herinnert wat er verloren kan gaan. Recensie door Dirk Diels.

Hoewel we allemaal steeds beter zijn geworden in het herkennen van nepnieuws en ons afvragen of iets wat we online zien wel echt waar kan zijn, vormen rep-ops een subtieler probleem. Wordt informatie verspreid om ons te informeren, of – wat nog gevaarlijker is – om te beïnvloeden hoe wij en anderen in ons netwerk met een bepaalde persoon omgaan? Omdat reputatieschade moeilijk te herstellen is en valse informatie moeilijk te corrigeren, brengen rep-ops grote schade toe aan hun doelwitten.

Economische onzekerheid, de erosie van het maatschappelijk middenveld en internationale wanorde doen het liberalisme de das om. Hoewel Acemoglu en Brown het probleem vanuit andere invalshoeken benaderen, komen ze tot een gelijkluidende conclusie: de liberale democratie staat of valt bij de mate waarin mensen invloed kunnen uitoefenen op de instituties die hun leven bepalen. Noch economische hervormingen, noch maatschappelijke vernieuwing bieden een eenvoudige oplossing om dat model te herstellen.