Une femme en colère

boek zaterdag 06 maart 2010

Wassyla Tamzali

Wassyla Tamzali richt zich in Une femme en colère tot de linkse militanten die in naam van het cultureel relativisme het islamisme en zijn bedrieglijk gematigde vleugel dekken. Zij interpelleert de westerse intellectuelen die gevochten hebben voor de rechten van de mens en die nu onbekwaam zijn om die universaliteit over de grenzen van Europa te tillen. Zou het kunnen dat diegenen die in hun eigen land opkwamen voor de fundamentele democratische beginselen en die tegen de kolonisatie op de barricaden klommen, nu plots hun strijd vergeten zijn? Men moet inzien dat elk compromis met de islamisten uitsluitend een versterking betekent van zij die in deze wereld slechts één dubbele doelstelling nastreven: het kortwieken van de democratische vrijheden en het behoud van de macht over vrouwen, onderworpen aan god en de mannen.

Zo stelt zij vast dat ‘…de politieke strategen bij ons en in Europa inzetten op een gematigde islam, integreerbaar in de bestaande politieke systemen van de Europese democratische landen en van de landen in het Zuiden. Dat is de eerbare, rechtvaardige en dringende zaak op het altaar waarvan, vandaag, de verzuchting naar vrijheid en gelijkheid van de zogenaamde Arabische en moslimvrouwen geofferd wordt. Na de nationale bevrijdingen en de nationale heropbouw moet nu werk gemaakt worden van de integratie van de islamisten. En dat duldt vandaag absoluut geen uitstel meer, iets wat men ons wel gevraagd heeft toen men ons voorspiegelde dat er na de ontwikkeling gelijkheid en na de verandering van de mentaliteiten, alfabetisering zou zijn. Vandaag vraagt men ons integendeel dat wij ons zouden plooien naar die mentaliteiten. Waar het om gaat is dat wij, onze schande inslikkend, de werkelijkheid voor ogen moeten nemen en wij onze status van ondergeschikten moeten aanvaarden in naam van de sociale vrede, van het voortbestaan van de gevestigde regimes, en van de internationale culturele dialoog. In één woord, wij moeten de wapens neerleggen aan de voeten van die zogenaamde gematigde islam die zich nu in Europa ontwikkelt. Dat is de reden waarom ik met ontzetting vaststel hoe de westerse landen het fundamentalistisch gedachtegoed bevorderen en zich ontwikkelen tot een proefterrein voor de normalisatie van identitaire en communautaristische thesissen.’

De auteur die een balans maakt van de stand van het feminisme in de Maghreb en in Frankrijk en herinnert aan de strijd van de Algerijnse vrouwen in de zestiger jaren toen men alles kon verhopen, stelt met ontgoocheling vast dat vandaag zonder problemen aanvaard wordt dat men in naam van de individuele vrijheid kan ingaan tegen de beginselen zelf van het feminisme en dat de beschuldiging van racisme schering en inslag is geworden voor al wie het waagt om de diverse verdrukkingvormen van de vrouwen te bekritiseren. Tamzali hekelt daarom het cultureel relativisme van bepaalde westerse intellectuelen en weldenkenden waar het gaat over het statuut van de vrouw in de moslimlanden. Zij komt terug op de discussies omtrent de hoofddoek op school en geeft hierover een eigen en geargumenteerde visie. Door de gelijkstelling van de hoofddoek met bijvoorbeeld het dragen van een kruisje of een ander religieus symbool wordt dit teken van onderwerping van de vrouw aan de man gebanalyseerd.

De wetgeving moet hier ingrijpen in naam van het feminisme et van het principe van de gelijkheid van rechten tussen mannen en vrouwen. Wassyla Tamzali sluit zich aan bij Latifa Lakhdar die in de hoofddoek het stigma ziet van '…de theologische uitsluiting van de vrouwen en de zaligverklaring van het overwicht van moslim eros op moslim ethos'. Zij vraagt zich of waarom de westerse intellectuelen liever met Tariq Ramadan discussiëren dan met de talrijke militanten die in Europa of in de theocratische staten blijven vechten tegen het integrisme en voor het behoud van de vrijheden. Zij begrijpt niet waarom de mensen die gisteren nog het imperialisme bestreden en opkwamen voor de ontvoogding van de vrouwen intussen de principes zijn vergeten die hun acties hebben gedragen. "Hebben wij het imperialisme overwonnen om nu onderworpen te worden aan de oude feodale, tribale, en andere religieus gemotiveerde horigheden?", zo vraagt ze zich luidop vast.

Wassyla Tamzali pleit daarom voor een krachtdadige en niet aflatende strijd tegen het obscurantisme want ‘iedere dag loopt de universalistische droom zich te pletter op de voorstellingen van de diversiteit en die diversiteit, ooit een grote hoop, is vandaag een nachtmerrie geworden’. Die strijd moet zich ook richten tegen elke vorm van integrisme zodat de vrouwen, waar ook vandaan of gevestigd, onbeperkt en onbelemmerd de rechten kunnen uitoefenen die neergeschreven zijn in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, want ‘…de principes waarvoor wij vechten worden dag na dag minder hoorbaar, velen denken dat de geschiedenis "afgelopen" is, terwijl het meer dan ooit nodig is om onze geesten te mobiliseren met het oog op de mondialiseringgolf die op ons afkomt en ons dreigt te verzwelgen’.

Het boek van Wassyla Tamzali onderstreept de zelfverloochening van het Europese denken tegenover de krachtige opkomst van het communautaire denken. Uitgaande van aanknopingspunten zoals de conditie van de vrouwen, de vrijheid van meningsuiting of de culturele diversiteit doet zij een grondig onderzoek naar de invulling van de ideeën over tolerantie, 'open laïciteit', 'gematigde islam', 'recht op cultuur' en de politieke gevolgen die daaruit voortvloeien in de Arabische landen en de moslimlanden. Voor Tamzali is laïciteit ‘…vooreerst en vooral het respect voor de vrijheid van meningsuiting: dat en dat alleen, is de opdracht van de overheid: het waarborgen van ieders vrije meningsuiting’. Over diversiteit stelt zij ongezouten dat '…het Europees discours in geen geval een teken is van openheid voor de andere of van de wil om met andere volkeren tot een constructieve dialoog te komen. Het gaat integendeel om de bekommernis de grenzen te behouden en de goede vrede gaf te stellen. Een discours dat in de eerste plaats de Europese belangen beoogt - waar niets op tegen is - maar dat helaas, niet zonder gevolgen blijft voor de ontwikkelingen in de Maghreblanden.'


Recensie door Erik Willaert

Wassyla Tamzali, Une femme en colère, NRF-Gallimard, 2009, ISBN 978-2-07-012727-6

Links
e.willaert@telenet.be
Share |

STEUN LIBERALES

Liberales werkt met onbezoldigde vrijwilligers en beperkt haar kosten tot een minimum. Toch hebben wij middelen nodig voor noodzakelijke uitgaven zoals abonnementen voor website en mailverkeer.

Uw steun is welkom op onze bankrekening BE44 3900 2047 5745. Ook kleine bedragen worden gewaardeerd. Vermeld het woord 'steun' als referentie.

Met hartelijke dank

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief

Liberales TV

Contact

Claude Nijs
gsm: +32476 343098
claude@liberales.be