De wereldwijde oorlog tegen vrouwen

boek

Sue Lloyd-Roberts

Sue LIoyd-Roberts, bekende buitenlandcorrespondent en documentairemaakster voor onder andere BBC, drukt ons in het voorwoord reeds met de neus op de feiten. Het is volstrekt absurd dat we in de 21ste eeuw nog steeds moeten strijden voor een gelijke en menswaardige behandeling van liefst 51% van de wereldbevolking. Boekenbeurzen en poetsavonden zijn één iets, maar de beschrijvingen in dit boek van onrecht tegen vrouwen, overal, dagelijks en van de meest ondenkbare wreedheid, deed mij meerdere malen het boek terzijde leggen. Die adempauzes zijn nodig om je door de eindeloze vloedgolf vrouwenhaat te worstelen die zij beschrijft.

Vaak met gevaar voor haar eigen leven, bezocht Sue tientallen landen en maakte daar reportages over vrouwenbesnijdenis, kindermoord, groepsverkrachting, eremoord, mishandeling, opsluiting en de krankzinnige obsessie van de man met de vrouwelijke pudeur. Haar journalistieke zoektocht brengt ons eerst in Afrika waar ze mensen bevroeg over vrouwenbesnijdenis. Ze gaat geen taboe uit de weg. Deze gruwelijke praktijk die nog steeds plaatsvindt, kost iedere dag mensenlevens. Ze brengt het persoonlijke verhaal van een besnijdster Maimouna die haar kinderen en land achterliet om aan haar lot te ontsnappen. Het beroep wordt veelal van generatie op generatie doorgegeven. Een weigering staat gelijk aan de doodstraf. Maar niet voor ze beschrijft hoe Maimouna aanwezig is bij de besnijdenis van haar eigen dochtertje van vijf en hoe ze haar hoort schreeuwen om haar mama en smeekt haar te redden, terwijl ze haar beentjes tegen de grond gedrukt houdt.

Het is een misselijk makend relaas dat ik mij niet kan voorstellen. Maar als je denkt dat het zo wel even genoeg is, volgt een beschrijving van hoe het asielrecht faalt in het bieden van hulp aan deze vrouwen. Hoe nog iedere dag meisjes op het vliegtuig worden gezet naar het thuisland en verminkt terugkomen of nooit meer terugkomen. Hoe in ziekenhuizen vrouwen kapotscheuren wanneer ze hun eerste kind proberen op de wereld te zetten en hoe, ook in Engeland, dokters tot voor kort niet eens strafbaar waren wanneer ze deze praktijk niet meldden. En dan gaan de sluizen helemaal open. De lezer wordt overspoeld door een storm groteske wreedheid tegen mensen, louter op basis van gender. Steeds opnieuw blijken mensenrechten enkel echt afdwingbaar voor mannen en wint het cultuurrelativisme het van het gezonde verstand als het slachtoffer een vagina heeft en melkklieren.

Misschien moet rechtspraak vanaf heden anoniem gebeuren. Maar aangezien men dit voor sollicitatiegesprekken nog niet wil invoeren, in een zogezegd progressief Westers land dat de gelijkwaardigheid van vrouw en man aanvaardt, denk ik dat ook dit wel een utopie zal blijven. Gedwongen gearrangeerde huwelijken blijken in vele gemeenschappen nog steeds schering en inslag. Engeland worstelt met export en importhuwelijken. Scholen schrappen ieder jaar weer zoveel leerlingen van de lijsten die plots tijdens een zomervakantie vertrekken en nooit meer terugkeren. Eremoorden worden met de mantel van het relativisme dicht gedekt. Een praktijk die duizenden meisjes treft van Turkije tot Saoedi-Arabië maar ook in Europa.

Eremoordenaars worden vaak met het grootste respect behandeld. In India “the worst place to be born a girl” worden meisjes massaal vermoord op eender welk tijdstip van ontwikkeling. Een tekort aan vrouwen dreigt en is zo groot dat er protestbewegingen ontstaan van jonge mannen die een vrouw eisen. Als je dan naïef als ik ben, en denkt dat vrouwen dan nu wel meer op prijs gesteld zullen worden, dan heb je het goed mis. De via mensenhandel geïmporteerde Pakistaanse en andere arme meisjes wacht het even gruwelijke lot van seks- en huisslavin die menig Indische vrouw moet tolereren.

In Egypte waar duizenden mensen op straat kwamen voor meer democratie, is ondertussen de positie van de vrouw compleet gekelderd, voor zover het ooit beter was. De massale verkrachtingen die door misogyne groepen werden georkestreerd tijdens de protesten op het Tahrirplein, leidden nauwelijks tot veroordelingen. De gruwelijke groepsverkrachting in India die aan een studente het leven kostte en India op haar grondvesten deed daveren, maakt het leven voor meisjes daar vooralsnog niet veiliger.

De haat tegen vrouwen is geen Indisch of islamitisch privilege, ook de katholieke kerk verzweeg de moord op duizenden jonge vrouwen en mannen door de militaire dictatuur onder generaal Videla in Argentinië. De wanhoopskreet van duizenden tot dan toe onderdanige, grootmoeders viel er in dovemansoren. Het seksueel misbruik door priesters en andere geestelijken in Ierland, dat de voorbije jaren bekend raakte, sluit naadloos aan bij de slavernij die kloosterordes jarenlang achter gesloten deuren in stand hielden. Gevallen vrouwen, weesmeisjes en onechte kinderen werden er opgesloten en uitgebuit. Velen verlieten nooit het klooster. De auteur bracht elk van deze wantoestanden onder de aandacht van internationale media, in een niet aflatende strijd om het ongeziene te tonen in de hoop dat het ooit mag stoppen.

De obsessie met de gevallen vrouw, haar maagdenvlies en eer, tekent de geschiedenis van zowat alle vrouwen overal ter wereld. Dit boek deed mij inzien dat het geen privilege betreft van deze of gene cultuur of religie maar dat het eigen is aan een substantieel deel van de mannelijke bevolking zelf. Zelfs de alom geprezen Charles Dickens, waar ik nooit nog een boek van lees, minachtte zijn vrouw, hield er een maîtresse op na en was betrokken bij het bestuur van een huis voor gevallen vrouwen. Hij schreef dat deugden als ‘ordelijkheid en punctualiteit, netheid en die hele vaste regelmaat van huishoudelijke taken als wassen verstellen en koken’ noodzakelijk waren om tot morele redding te komen.

De wereldwijde niet aflatende pogingen om de vrouw tot ‘correct’ gedrag te dwingen, staan in schril contrast met de volkomen afwezige pogingen om de andere partij, namelijk de man, die bij dergelijke activiteiten onontbeerlijk is, op te sporen, te bestraffen en herop te voeden. Zelfs de massale opkomst van mensenhandel en seksuele uitbuiting telkens een vredesmacht van de VN ergens neerstrijkt en de door soldaten begane misdaden tegen deze importvrouwen, toont hoe diepgeworteld het probleem eigenlijk is.

In IJsland kwamen laatst overal vrouwen op straat, op precies hetzelfde tijdstip. Het tijdstip waarop hun mannelijke collega’s wel nog betaald worden voor het werk dat ze doen en vrouwen niet. Het is een voorbeeld van de niet aflatende ketening van de helft van de wereldbevolking. Verdien je als vrouw meer dan je man dan maak je meer kans op echtelijke ruzies maar het vergroot ook je onafhankelijkheid en de mogelijkheid om weg te gaan, als hij je niet respectvol behandeld. Een keuze die miljoenen vrouwen reeds hebben gemaakt sinds de arbeidsmarkt eindelijk toegankelijk werd voor vrouwen.

Het brengt de man in een lastig parket, waarbij hij voor het eerst geconfronteerd wordt met zichzelf en zijn gebreken. Menige vrouw heeft dit met haar leven moeten bekopen, in een laatste aanval van huiselijk geweld en bezitsdrang. Dat het gedrag van mannen ten opzichte van andere mensen nog steeds onvoldoende in vraag wordt gesteld, wordt duidelijk uit de discussie in Nederland en België rond het verplicht steriliseren van moeders in armoede. Moeders die in armoede leven, een drugproblematiek hebben en telkens opnieuw zwanger worden, veroorzaken een niet aflatende keten van armoede en marginaliteit.

Het is volgens sommigen daarom beter deze vrouwen verplicht te steriliseren of toch minstens tijdelijk onvruchtbaar te maken. Wat men daarbij straal negeert, is dat vrouwen anders zijn dan kikkers en zichzelf niet kunnen bevruchten. Het maakt mij razend dat ook in deze kwestie nergens sprake is van de man die deze kinderen aanvankelijk verwekte. Het slingert mij terug in de tijd toen ik als jobcoach bij Randstad constant geconfronteerd werd met de ellendige situatie van alleenstaande moeders. Verstoken van enige financiële steun en opgezadeld met de kinderen, staan deze vrouwen met de rug tegen de muur.

De vrouw die nota bene opdraait voor de nakomelingen van een onverantwoord stuk schorem met vaste job, nieuwe minnares en nieuwe woonst, wordt met de vinger gewezen en bedreigt met het inhouden van de uitkering, waar ze haar kinderen van probeert groot te brengen. Nu worden vrouwen ook nog eens bedreigd met een mogelijk onomkeerbare medische ingreep. Nergens in heel het strafrecht is er sprake van verplichte sterilisatie van pedofielen, verkrachters, psychopaten. Terwijl we uit wetenschappelijk onderzoek weten dat mannen die verkrachten dit nog zullen doen, pedofilie niet te genezen is en psychopathie kan leiden tot moorden die de grootste horrorfanaat kotsend boven de wc pot doen eindigen.

De wereldwijde oorlog tegen vrouwen is een misselijkmakende opsomming van misdaden tegen de menselijkheid en kan door iedere vrouw die het leest, aangevuld worden met persoonlijke verhalen. Maar de oplossing ligt niet bij de vrouw alleen. Natuurlijk moeten wij ons verzetten tegen iedere vorm van geweld, moeten we scheiden van mannen die ons als stront behandelen, moeten we zorgen dat onze zonen andere rollenpatronen krijgen voorgespiegeld dan die van vrouwelijke huisslaaf en zorgende, heilige Maria. Natuurlijk moeten we onszelf bevrijden van kledingstukken die mannen ervan overtuigen dat hun zelfbeheersing afhangt van onze klederdracht en moeten we elke vorm van discriminatie, misbruik en seksistische praat luidkeels aanklagen. Waarbij we het risico lopen dat men ons bestempeld als ‘hysterisch’.

Maar het moet ook echt eens gedaan zijn met mannen te laten betijen, hen toe te staan steeds opnieuw hun verantwoordelijkheden te laten ontlopen en constant vrouwen met de vinger te wijzen voor de ellende waarin ze zich bevinden. Dit kan alleen met een grondige maatschappelijke, politieke en sociale hervorming. Op een arbeidsmarkt waar vrouwen nog steeds minder verdienen dan mannen, nog steeds minder kans maken op een job, nog steeds tevreden moeten zijn met jobs in de lagere echelons, ontslagen worden omdat ze zwanger zijn en nergens kunnen rekenen op een betaalbare woning als alleenstaande moeder, is het ronduit grof hen de schuld te geven van hun slechte huisvesting, hun schamele inkomen en hun belabberde zorgcapaciteiten.

Het wordt tijd dat artikels over “¼ vrouwen wordt verkracht” te veranderen in “98% van de verkrachtingen gebeurt door mannen”. Het wordt tijd dat artikels over “34% van de alleenstaande moeders leven in armoede” te vervangen door “34% van de gescheiden vaders, weigert hun kinderen in armoede financieel te steunen”. Het wordt tijd dat nieuwsberichten als “moeders vinden de combinatie werk en gezin steeds zwaarder” te vervangen door “vaders dienen meer zorgtaken in het gezin op te nemen, in plaats van hun partner te laten stikken”. De dag dat vaders veroordeeld zullen worden voor hun verfoeilijke, onverantwoorde gedrag omdat ze niet thuisblijven voor hun kinderen, kan men spreken over gelijkwaardigheid. De dag dat mannelijke, opportunistische collega’s worden ontslagen in plaats van gepromoveerd, komen we eindelijk in de buurt van een meritocratie. De dag dat een man zijn job verliest omdat hij weigert alimentatie te betalen voor weer eens een kind bij weer eens een nieuwe vrouw, zal kinderarmoede afnemen.

Voor niet Europese landen zie ik alles nog minder rooskleurig. De diepgewortelde haat en het alomtegenwoordige gebrek aan besef dat vrouwen mensen zijn en geen beesten, beangstigd mij zo erg dat ik mij gelukkig prijs geen dochters te hebben. Maar dat stemt mij nu net het droevigste van al.


Recensie door Sara De Mulder

Lloyd-Roberts Sue, De wereldwijde oorlog tegen vrouwen, Van Halewyck, 2016

Links
mailto:sara.de.mulder@aclvb.be
Share |

STEUN LIBERALES

Liberales werkt met onbezoldigde vrijwilligers en beperkt haar kosten tot een minimum. Toch hebben wij middelen nodig voor noodzakelijke uitgaven zoals abonnementen voor website en mailverkeer.

Uw steun is welkom op onze bankrekening BE44 3900 2047 5745. Ook kleine bedragen worden gewaardeerd. Vermeld het woord 'steun' als referentie.

Met hartelijke dank

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief

Liberales TV

Contact

Claude Nijs
gsm: +32476 343098
claude@liberales.be