Een jaar geleden, op 7 januari 2015, hebben de zwaarbewapende gebroeders Kouachi in Parijs de bloedige aanslag gepleegd op de redactie van het Frans satirische weekblad Charlie Hebdo. Hierbij werden vier cartoonisten, enkele redactieleden, een gastcolumnist, een receptionist en twee agenten brutaal vermoord. Op 11 januari vond in de Franse hoofdstad de grootste naoorlogse demonstratie plaats met miljoenen betogers die opkwamen voor de vrijheid van meningsuiting die door de aanslag in bloed was gesmoord. Tientallen staats- en regeringsleiders stapten mee op waaronder ook vertegenwoordigers van moslimlanden. Nauwelijks enkele dagen later verkondigden diezelfde vertegenwoordigers evenwel dat de spottende cartoons zoals die verschenen in de volgende uitgave van Charlie Hebdo onaanvaardbaar waren en dat men respect moet betonen voor de islam.

Eenzelfde geluid steeg al snel op onder Franse intellectuelen zoals de socioloog Emmanuel Todd die na de aanslag het boek Qui est Charlie? schreef. Die hele betoging was in zijn ogen ‘geen uitdrukking van republikeinse of humanistische waarden. In werkelijkheid etaleert de betoging een haat tegen de islam, tegen de godsdienst van de zwakkeren’. Todd noemde de deelnemers zelfs ‘zombie-katholieken’ die net als in de zaak Dreyfus en het collaborerende bewind van Vichy aan de verkeerde kant zouden staan. Daarmee verweet Todd de deelnemers indirect van antisemitisme. En dat terwijl intussen een radicale islamist een aantal joodse burgers had doodgeschoten in een supermarkt in Parijs. Todd, en veel andere intellectuelen en moslimvertegenwoordigers, keerden zich daarmee in feite tegen de vrijheid van meningsuiting met de uitspraak: ‘Ja, maar ze hebben het zelf gezocht.’

Over dit drama en over deze halfslachtige houding tegenover het vrije woord schreef Willy Laes een vlammend pamflet onder de titel Een jaar na Charlie Hebdo, met een woord vooraf van Paul Cliteur. Laes, die ooit de eerste voorzitter van Amnesty International Vlaanderen was, publiceerde voordien reeds het boek Mensenrechten in de Verenigde Naties: een verhaal over manipulatie, censuur en hypocrisie. Dat boek is heel belangrijk omdat het scherp aantoont hoe sterk de mentaliteit de voorbije decennia veranderd is. Van de illusie dat godsdienstige geschillen langzaam maar zeker zouden uitdoven, tot de ontnuchterende vaststelling dat religieus geïnspireerde landen en hun geestelijke leiders binnen internationale organisaties hard bezig zijn om de verworven seculariteit, en in het bijzonder de vrijheid van meningsuiting, opnieuw in vraag te stellen en te ondermijnen.

Waarom werd Charlie Hebdo geviseerd? Omdat het volgens de daders en hun medestanders in het Westen beledigend zou zijn geweest ten aanzien van de islam. Tariq Ramadan sprak een dag na de aanslag over een islamofoob blad en van laffe cartoonisten. In realiteit hadden maar 7 van de 523 covers van het weekblad iets te maken met de islam. Het gros ging over Franse politici zoals Nicolas Sarkozy en François Hollande, maar die bleven het blad en hun recht op meningsuiting door dik en dun verdedigen. Wel kwamen er protest en processen van Jean-Marie en Marine Le Pen van het Front National die meermaals op de voorpagina stonden. Net als de moslimorganisaties heeft extreem rechts het blijkbaar niet begrepen op de vrijheid van meningsuiting. Een vaststelling die voordien Ayaan Hirsi Ali al deed toen ze het Vlaams Blok verketterde in een interview in de Gazet Van Antwerpen van 1 februari 2006.

Hoofdredacteur Stépahne Charbonnier en zijn medestanders weigerden te zwijgen. Charb zei dat hij liever rechtop zou sterven dan geknield te leven, profetische woorden. Naast de vrijheid van meningsuiting waren ook de Joden het doelwit van de moslimterroristen. Dat was al het geval in Toulouse in 2012, in Brussel in 2014, en dan in Parijs door Amedy Coulibaly. Hij vermoordde vier Joodse klanten in de Hyper Cacher gewoon omdat ze Joods waren. En opnieuw zeiden sommige Westerse intellectuelen als nuttige idioten dat dit niet met de islam te maken had alhoewel de daders er zelf naar verwezen. Je kan dat trouwens letterlijk lezen in soera 2:99 van de Korann. Het antisemitisme dat 2000 jaar lang zo nadrukkelijk aanwezig was binnen het christendom en dat leidde tot de gaskamers in Auschwitz-Birkenau, heeft nu plaats gemaakt voor Jodenhaat onder tal van moslims die de Koran letterlijk nemen.

Willy Laes wijst op de sluipende nefaste impact van de islam in Europa en in onze contreien. ‘Via Europese imams die hun opleiding krijgen in Saoedi-Arabië en door de bekeringsijver van wahabieten en salafisten, dringt dit fundamentalistische denken en geloven al enkele decennia door in de Europese samenleving,’ zo schrijft hij. Dat maakt dat voor een groot deel van de moslims de ‘religieuze wetten’ belangrijker zijn dan de ‘seculiere wetten’. Ze keren zich daarbij tegen de gelijkheid van mannen en vrouwen, tegen homoseksuelen, tegen Joden, andersgelovigen, atheïsten en afvalligen. Maar wie dat durft aan te klagen, krijgt al snel het etiket ‘islamofoob’ opgekleefd. Dat heeft volgens Laes maar één doel: dat we onze mond zouden houden, dat we geen kritiek meer mogen geven op religies (en de islam in het bijzonder), en dat we aan zelfcensuur doen.

Het is onbegrijpelijk en hard om lezen, maar Willy Laes beschrijft hoe in de dagen na de aanslagen op Charlie Hebdo duizenden leerlingen in Franse scholen weigerden deel te nemen aan herdenkingsmomenten voor de slachtoffers. ‘Velen zeggen hardop dat de tekenaars hun lot verdienen, acht-, negen-, tien-jarigen herhalen wat ze thuis en op straat horen: de Profeet is beledigd. Dat moet bestraft worden.’ Daarmee worden we terug in de tijd gecatapulteerd toen elke vorm van blasfemie en afvalligheid met de dood bestraft werden. Het gebeurt vandaag bijna dagelijks, in het bijzonder in islamlanden die nochtans deel uitmaken van de VN-Raad voor de Mensenrechten. En ook hier, in het verlichte Europa, is het opnieuw gevaarlijk geworden om een karikatuur te tekenen of een kritisch stuk te schrijven over een religieus onderwerp. Dus doe het niet, zo raden de nuttige idioten ons aan.

Dit pamflet is een vlijmscherpe aanklacht tegen de fatwa’s van de enen, maar ook tegen het vergoelijken en relativeren van de anderen. De vrijheid van meningsuiting erodeert in snel tempo en we staan er met zijn allen op te kijken. Vandaar de broodnodige oproep van Willy Laes om dat niet langer te laten gebeuren. ‘We mogen geen duimbreed toegeven’, schrijft hij en hij heeft gelijk, want niemand heeft het recht iemand te doden omwille van een mening.


Recensie door Dirk Verhofstadt

Willy Laes, Een jaar na Charlie Hebdo, Houtekiet, 2015

Links
Mailto:verhofstadt.dirk@telenet.be
Share |

De Arabische Revolutie:

tussen droom en werkelijkheid

Op woensdag 5 april 20.00 uur

Afspraak in De Markten (Oude graanmarkt 5, 1000 Brussel) voor een avond met Koert Debeuf,

schrijver, columnist, directeur van het Tahrir Institute for Middle East Policy Europe en onderzoeker aan de Universiteit van Oxford.

Zijn recentste boek is "Inside the Arab Revolution. Three Years on the Front Line of the Arab Spring".

Koert zal gebaseerd op zijn persoonlijke ervaringen de Arabische Revolutie trachten te kaderen door parallellen te trekken met de Franse Revolutie en door een aantal inzichten te bieden in het Midden Oosten.

Uw aanmeldingsmail aan info@liberales.be geldt als inschrijving.

STEUN LIBERALES

Liberales werkt met onbezoldigde vrijwilligers en beperkt haar kosten tot een minimum. Toch hebben wij middelen nodig voor noodzakelijke uitgaven zoals abonnementen voor website en mailverkeer.

Uw steun is welkom op onze bankrekening BE44 3900 2047 5745. Ook kleine bedragen worden gewaardeerd. Vermeld het woord 'steun' als referentie.

Met hartelijke dank

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief

Liberales TV

Contact

Claude Nijs
gsm: +32476 343098
claude@liberales.be