Koorddansers van de macht

boek vrijdag 15 januari 2010

Koert Debeuf

De voormalige woordvoerder en speechwriter van Guy Verhofstadt, Koert Debeuf, geeft in het boek Koorddansers van de macht. Pleidooi voor politiek een guitige blik achter de schermen van de Wetstraat 16. Het boek is doorspekt met kleine anekdotes, leuke weetjes, maar ook met een aantal duidelijke politieke ideeën. Het boek geeft op een uiterst speelse wijze inzicht in de machtscentra van onze Belgische politiek.

Realiseert de auteur zijn doelstelling? Overtuigt hij de lezer in zijn pleidooi voor de politiek? Dit boek is niet alleen een aanrader voor eenieder die wat meer wenst te vernemen over het reilen en zeilen van de Belgische politiek, maar ook voor de steeds groter wordende groep mensen die politiek per definitie als iets verdachts beschouwen. Koert Debeuf beschrijft macht en politiek als een vorm van ‘kunst’ – de kunst van het overtuigen en van het realiseren; de kunst van het in beweging brengen en politiek als de droom van het ideale gecombineerd met het haalbare.

Het lezen van het boek heeft in ieder geval mijn respect voor het werk van sommige parlementsleden doen toenemen. De doorzetting die zij dienen te hebben om in een bestel waar de macht grotendeels van het parlement naar de regering is getransfereerd, hun ideeën naar voren te trachten te schuiven, wordt in de verf gezet. Zo beschrijft de auteur de totstandkoming van het internationaal verdrag tegen de clusterbommen, waarin België een voortrekkersrol speelde omdat het drie jaar ervoor het eerste land was dat een dergelijk verbod goedkeurde. Blijkt dat de totstandkoming van deze wet in België niet van een leien dakje is gelopen en het vooral het sp.a parlementslid Dirk Van der Maelen was die zich ontzettend veel moeite had getroost om de wet gestemd te krijgen. Op het ogenblik van de totstandkoming van het internationaal verdrag, herinnerde niemand in de pers zich nog de moeilijke totstandkoming en de inspanningen van Dirk Van der Maelen (hetgeen ik bij deze tracht recht te zetten). Hoe mooi het resultaat, maar tegelijkertijd hoe ondankbaar…

Wat me ook is bijgebleven in het boek, is de passage over de verkiezingsoverwinning van Yves Leterme in juni 2007, waarin de auteur aangeeft dat je enkel populair wordt als je ernstig bent, maar je tezelfdertijd ‘the guy next door’ blijft, als je toont dat je dan wel slim, maar toch vooral een gewoon mens bent. Waarschijnlijk is deze stelling correct en geeft deze omschrijving duidelijk de grenzen van onze parlementaire democratie aan. Om stemmen te halen moet je trachten ‘een volksmens’ te zijn, maar dat op zich geeft niets te maken met je kwaliteiten als politicus, als schrijver van wetsvoorstellen, als bruggenbouwer, als organisator. Kijk maar naar Bart De Wever die als boegbeeld van NV-A sinds zijn prestatie in ‘de slimste mens’ een grandioos verkiezingsresultaat neerzette. Dit is het gevaar van de personificatie van het politieke bestel.

Om echt een pleidooi te vormen voor de politiek - om mensen te overtuigen een carrièrewending te maken en een gooi te doen naar een wetgevend of uitvoerend mandaat - belicht Koert Debeuf iets teveel de onrechtvaardigheid van het politieke bestel: het feit dat Churchill na de Tweede Wereldoorlog de verkiezingen verloor, dat Helmut Kohl na de Duitse hereniging het kanselierschap moest afgeven, dat Gorbatsjov glasnost en perstrojka trachtte te brengen in de Sovjet-Unie en daarvoor werd afgezet.

In zijn boek geeft de auteur niet enkel een aantal leuke anekdotes mee, maar tracht hij tevens een aantal ideeën ingang te laten vinden. Zo bepleit Koert Debeuf het meerderheidssysteem waarbij per kieskring slechts één kandidaat kan worden verkozen en niet het proportioneel verkiezingssysteem, zoals wij dat kennen, met name waarbij het parlement proportioneel wordt samengesteld volgens het aantal stemmen dat een partij krijgt. Hij bepleit dit meerderheidssysteem omdat het meer toestaat – zeker in onze Belgische complexe staatsstructuur - om een duidelijker, eenvoudig, minder versnipperd beleid te voeren, zonder van meet af aan compromissen te moeten sluiten. Daarenboven wijst hij op het feit dat elke verkiezing opnieuw, de politicus moet vechten voor zijn plaats, waarbij de stem van de kiezer het uiteindelijke verschil maakt en niet de partij.

De auteur benadrukt verder dat politieke campagnes ook alsmaar belangrijker worden, omdat partijprogramma’s steeds meer op elkaar lijken. Doordat alle grote partijen in het centrum vissen en vooral geen kiezers tegen het hoofd willen stoten, worden geen fundamentele keuzes meer gemaakt. Wie de meeste verandering of de meeste degelijkheid uitstraalt, is de kernvraag geworden. Daarnaast geeft hij aan dat de huidige politiek gewrongen zit tussen de ideeën, de organisatie, de partijen van de 19de eeuw en een samenleving van de 21ste eeuw.

Ik heb dit boek met heel veel plezier en enkel onderbroken door enkele plichtplegingen uitgelezen. Een aanrader voor zowel vriend, als vijand van het Belgische politieke toneel, niet alleen omwille van de guitige kijk, maar ook omwille van de leuke anekdotes en – last but not least – de vlotte, scherpe, gekwiekste pen die Koert Debeuf hanteert waarmee hij duidelijk aangeeft waarom hij al die jaren speechwriter en later woordvoerder is geweest van Guy Verhofstadt.


Recensie door Elisabeth Matthys

Koert Debeuf, Koorddansers van de macht. Pleidooi voor politiek, Meulenhoff/ Manteau, 2009, 207 blz.

Links
mailto:Elisabeth.Matthys@Stibbe.com
Share |

STEUN LIBERALES

Liberales werkt met onbezoldigde vrijwilligers en beperkt haar kosten tot een minimum. Toch hebben wij middelen nodig voor noodzakelijke uitgaven zoals abonnementen voor website en mailverkeer.

Uw steun is welkom op onze bankrekening BE44 3900 2047 5745. Ook kleine bedragen worden gewaardeerd. Vermeld het woord 'steun' als referentie.

Met hartelijke dank

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief

Liberales TV

Contact

Claude Nijs
gsm: +32476 343098
claude@liberales.be