Maps of the Ancient Sea Kings

boek vrijdag 16 maart 2007

Charles Hapgood

We weten inmiddels dat Columbus niet de eerste ontdekker van de Nieuwe Wereld is geweest, maar dat de Vikingen hem voor waren. Doch ook de Vikingen waren op hun beurt niet de eerste, maar werden vooraf gegaan door de Indianen. Er is dus iedere keer sprake geweest van een herontdekking. Hoe vaak heeft zo地 herontdekking plaatsgevonden zonder dat dit bij de huidige wetenschap bekend is? Indien men Charles Hapgood, auteur van Maps of the Ancient Sea Kings moet geloven, dan zijn er civilisaties geweest, die reeds duizenden jaren voor de ons bekende beschavingen de wereldzeen bevoeren en deze nauwkeurig in kaart brachten. Hij spreekt zelfs bewijs te hebben gevonden, van civilisaties die reeds honderdduizend jaar geleden in staat waren de aarde volkomen in kaart te brengen, met een precisie die volgens de hedendaagse opvattingen alleen maar bekend was vanaf het moment, dat James Cook zijn ontdekkingsreizen begon. Wie was deze Amerikaanse professor en waarop baseerde hij zijn uitspraken; hierover gaat dit essay en tevens hoop ik iets van mijn enthousiasme over te brengen op de lezer, zoals mij dat ten deel is gevallen nadat ik hier voor het eerst over las.

Charles Hapgood doceerde aan het Keene State College in New Hampshire en hij maakte er de gewoonte van zijn studenten te betrekken bij zijn onderzoek, daar hij geloofde dat deze jonge mensen nog onbevangen naar de dingen keken en niet gevangen waren in een bepaald wetenschappelijk paradigma. Eigenlijk bij toeval kwam Hapgood in het bezit van een kaart, die hem vanaf dat moment in zijn greep zou houden. Het was een kaart getekend in het jaar 1513 door een admiraal van het Ottomaanse rijk genaamd Piri Re段s. Hij gaf op zijn beurt aan, dat zijn kaart gebaseerd was op nog weer oudere kaarten die deels teruggingen tot de tijd van Alexander de Grote. Het kan dus best zo geweest zijn, dat een deel van deze originele kaarten ooit in de beroemde bibliotheek van Alexandrie hebben gelegen en van daaruit in Constantinopel (het huidige Istanboel) terecht zijn gekomen. Piri Re段s stond in zijn tijd bekend als een uitstekende cartograaf, die ook boeken schreef aangaande dit onderwerp. Hij was dus niet zomaar de eerste de beste. Op oudere leeftijd is deze admiraal onthoofd, daar hij in ongenade was gevallen bij de Sultan.

De kaart getekend op gazellehuid, was reeds ontdekt in 1929 in het Topkapi-paleis te Istanboel. Nadat de kaart eerst voor enig ophef had gezorgd in de wereld, verstomde het geluid en raakte de kaart in de vergetelheid, totdat Hapgood haar in de jaren vijftig wederom onder de aandacht bracht. Wat was er dan wel zo speciaal aan de Piri Re段s kaart? Het was duidelijk, dat de Piri Re段s kaart een onderdeel was geweest van een nog grotere wereldkaart waarvan het centrum in Egypte lag. Op de kaart was een gedeelte van Afrika en geheel Noord- en Zuid-Amerika zichtbaar. Maar het meest opvallende aan de kaart was, dat het continent Antarctica erop getekend was. Dit was in de zestiende eeuw onmogelijk daar Antarctica pas in het begin van de negentiende eeuw ontdekt is en daar komt nog bij, dat volgens alle huidige geologische maatstaven, Antarctica reeds miljoenen jaren onder een pak ijs ligt van ongeveer drie kilometer dik.

Charles Hapgood liet de kaart door de cartografische dienst van de US Air Force onderzoeken en zij kwamen tot de slotsom, dat wat op de kaart onderin was weergegeven, in hoge mate overeenkwam met de kustlijn van Antarctica zoals die zich onder het ijs bevindt. Hierop begon Hapgood met behulp van zijn studenten de kaart aan een gedegen onderzoek te onderwerpen. Na een lang en moeizaam proces kwamen zij tot de conclusie, dat diegenen die de oorspronkelijke kaarten (waarop Piri Re段s zijn kaart had gebaseerd) hadden getekend, bekend moeten zijn geweest met lengte en breedtegraden en de juiste omtrek van de aarde. Deze kennis kan alleen maar behoord hebben tot een civilisatie met een hoge ontwikkelingsgraad. Dit was een enorme ontdekking, daar men tot op heden altijd had geloofd, dat de eerste beschavingen zijn ontstaan in het vierde millennium voor de geboorte van Christus, waarna we stapsgewijs uiteindelijk in het atoomtijdperk zijn terechtgekomen. Gezien de menselijke stamboom zou het theoretisch mogelijk kunnen zijn, dat er in het verre verleden reeds hoog ontwikkelde beschavingen zijn geweest die wij niet gekend hebben. Antropologen gaan er namelijk vanuit, dat de moderne mens (Homo sapiens) reeds honderdduizend jaar bestaat.

Charles Hapgood redeneerde vervolgens als volgt. Indien nu Piri Re段s de beschikking had over zeer oude kaarten, dan zou het logisch zijn als er ook anderen personen waren geweest die deze kaarten hadden gebruikt. Dit bracht Hapgood op het spoor van de zogenaamde 善ortolanen. Dit waren kaarten die in de middeleeuwen veel werden gebruikt om van haven naar haven te navigeren. Deze kaarten waren zeer gedetailleerd en waren beter dan de kaarten die in de klassieke oudheid werden gebruikt. Hoe kwamen de zeevaarders uit de middeleeuwen aan deze kaarten, terwijl zijn niet het kennisniveau bezaten van de Grieken? Hapgood besloot zich verder te verdiepen in deze 善ortolanen. Dit bleek een juiste keus te zijn geweest, daar hij al snel andere kaarten vond waarop Antarctica was afgebeeld. Zo was er de Oronteus Finaeus kaart uit 1531 waarop Antarctica staat afgebeeld met rivieren die uitmonden in zee. Nu zijn er tijdens een expeditie in 1949 op verschillende plaatsen bodemmonsters genomen en hieruit blijkt, dat er tot ongeveer zesduizend jaar geleden inderdaad rivieren stroomden op Antarctica. Heel bijzonder als men bedenkt, dat de meeste geologen aannemen dat Antarctica reeds miljoenen jaren onder het ijs ligt.

Charles Hapgood vroeg zich vervolgens af hoe het was gekomen dat Antarctica nu onder het ijs was verdwenen, terwijl uit onderzoek was gebleken dat dit niet altijd het geval was geweest. Hierop ontwikkelde hij zijn theorie van de aardkorstverschuiving. In het kort houdt dit in, dat onder invloed van verschillende factoren zoals o.a. de poolkappen en de stand van de aardas, de aardkorst in zijn geheel kan verschuiven over het vloeibare gedeelte van de aardmantel. Dit betekent, dat gebieden die eerst een gematigd klimaat kenden, terecht kunnen komen binnen de poolcirkel. Dit is precies wat Hapgood veronderstelt, in het geval van Antarctica. Bij de laatste aardkorstverschuiving zijn de polen tweeduizend mijl verschoven, hierdoor heeft de Noordpool zich verplaatst van de Hudsonbaai naar het huidige punt in de Noordelijke IJszee. Hapgood denkt dit te hebben bewezen met behulp van de C14-dateringsmethode en het gegeven, dat metaaldeeltjes in lava zich richten naar de magnetische polen en deze liggen op hun beurt niet ver van de werkelijke polen. Het lot van Antarctica was hiermee bezegeld en zij is ten gevolge hiervan terechtgekomen in het poolgebied met alle gevolgen van dien.

Het was overigens niemand minder dan Albert Einstein, die zich in positieve zin uitliet over de theorie van Hapgood. Beide wetenschappers correspondeerden met elkander over dit onderwerp en het is ook tot een persoonlijke ontmoeting gekomen. Helaas voor Hapgood overleed Einstein in 1955 waardoor hij een belangrijke medestander op dit vlak moest missen. De theorie van de aardkorstverschuiving geeft ook een plausibele verklaring voor de ijstijden die tot op heden nog een mysterie zijn gebleven. In het verlengde hiervan wordt ook verklaard waarom er ingevroren zoogdieren zijn aangetroffen in de poolgebieden, terwijl deze dieren alleen maar voor konden komen in gebieden met een gematigd klimaat. Voortbordurend op het werk van Hapgood heeft de schrijver Rand Flem-Ath de relatie gelegd tussen de opkomst van de landbouw en de laatste aardkorstverschuiving. Hierdoor dateert hij de laatste aardkorstverschuiving op ongeveer 9600 jaar voor Christus. Hij gaat ervan uit, dat de reden dat de eens zo hoogstaande beschaving is verdwenen, veroorzaakt is door de aardkorstverschuiving. De overlevenden van deze ramp hebben zich daarna in hooggelegen gebieden gevestigd en zijn met hun overgebleven kennis opnieuw begonnen.

Het zijn naar zijn mening deze mensen geweest, de overblijvers van een hogere beschaving, die de kennis hebben doorgegeven waardoor culturen zoals die van de Inca痴 en de Egyptenaren tot bloei konden komen. Ook ziet hij veel overeenkomsten in de verhalen tussen de verschillende oude culturen aangaande grote rampen die zich hebben voorgedaan. Denk in deze context maar eens aan ons eigen zondvloed verhaal uit de bijbel. Het meest fascinerende vind ik zijn hypothese, die het al oude verhaal van Plato over Atlantis weer nieuw leven inblaast, dat Atlantis op Antarctica heeft gelegen. Plato beschrijft Atlantis als een continent, dat gelegen is buiten de Pilaren van Hercules (Gibraltar). Het zou zo groot zijn als Libi en Azi tezamen en ten ondergegaan zijn aan een plotselinge ramp ongeveer 9600 jaar voor Christus. Vanuit Atlantis gezien, zou er volgens Plato sprake zijn van 鳬n grote wereldzee, waar alle overige continenten omheen zouden liggen en dit is vanuit Antarctica bezien zeker het geval.

Wie weet is Atlantis wel ten prooi gevallen aan de aardkorstverschuiving en is Antarctica het verloren continent waarover Plato sprak. Misschien hebben de bewoners van dit continent model gestaan voor de goden van de Grieken en de Romeinen en ligt de eigenlijke Olympus op Antarctica. Helaas, voorlopig ligt Antarctica onder een natuurlijke sarcofaag verborgen, zodat een zinnige uitspraak hierover niet mogelijk is. Mogelijkerwijs komen we ooit voor een aardige verrassing te staan wanneer de ijskorst volledig smelt en wij kennis kunnen nemen van de onuitwisbare afdruk die onze verre voorouders daar hebben achtergelaten. Hiermee zou dan weer een tipje van de historische sluier zijn opgelicht, waardoor wij weer beter in staat zijn te begrijpen waar wij vandaan komen en wie wij zijn.


Recensie door B.N. van Eikema Hommes



Andere bronnen:

Path of the Pole van Charles Hapgood, 1970

When the sky fell van Rand Flem-Ath, 1997

Charles Hapgood, Maps of the Ancient Sea Kings, Chilton Books, 1966

Links
mailto:egbert@liberales.be
Share |

De Arabische Revolutie:

tussen droom en werkelijkheid

Op woensdag 5 april 20.00 uur

Afspraak in De Markten (Oude graanmarkt 5, 1000 Brussel) voor een avond met Koert Debeuf,

schrijver, columnist, directeur van het Tahrir Institute for Middle East Policy Europe en onderzoeker aan de Universiteit van Oxford.

Zijn recentste boek is "Inside the Arab Revolution. Three Years on the Front Line of the Arab Spring".

Koert zal gebaseerd op zijn persoonlijke ervaringen de Arabische Revolutie trachten te kaderen door parallellen te trekken met de Franse Revolutie en door een aantal inzichten te bieden in het Midden Oosten.

Uw aanmeldingsmail aan info@liberales.be geldt als inschrijving.

STEUN LIBERALES

Liberales werkt met onbezoldigde vrijwilligers en beperkt haar kosten tot een minimum. Toch hebben wij middelen nodig voor noodzakelijke uitgaven zoals abonnementen voor website en mailverkeer.

Uw steun is welkom op onze bankrekening BE44 3900 2047 5745. Ook kleine bedragen worden gewaardeerd. Vermeld het woord 'steun' als referentie.

Met hartelijke dank

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief

Liberales TV

Contact

Claude Nijs
gsm: +32476 343098
claude@liberales.be