Brussel, het kind van de rekening

boek vrijdag 12 oktober 2007

Rudy Aernoudt

Dit boek, Brussel het kind van de rekening, zou het sluitstuk kunnen zijn van het vorige werk van Rudy Aernoudt, Vlaanderen, WalloniŽ je tíaime moi non plus. Hierin verzette de auteur, een Vlaming en liberaal, zich tegen de afscheuringsdrang en het negativisme over de Walen dat zich de laatste jaren in Vlaanderen meer en meer manifesteert. De hoge verkoopscijfers van en de grote mediabelangstelling voor zijn vorige boek hebben aangetoond dat dit onderwerp leeft. Tijdens het debat over de staatshervorming en de interne Belgische problematiek dreigen we ons weer blind te staren op de verhouding tussen de twee grootste regioís en vergeten hierbij het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Onze hoofdstad die internationaal toch onze grootste troef is.

Rudy Aernoudt stelt dat wij zowat het enige land ter wereld zijn dat haar hoofdstad de grond inboort in plaats van het als internationaal uithangbord en vlaggenschip te gebruiken. Brussel dreigt het kind van de rekening te worden als speelbal van een dogmatische strijd tussen de ouders. Het probleemkind moet maar een Brussels DC of een condominium statuut krijgen, stellen de auteurs van het Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen. Maar volgens de auteur van Vlaanderen, WalloniŽ, je t'aime, moi non plus zou dat een kapitale fout zijn, de Vlamingen onwaardig. In zijn boek legt hij uit waarom een dergelijk statuut voor Brussel niet haalbaar of zelfs niet democratisch is. Trouwens Brussel is helemaal geen probleem maar een onderbenutte opportuniteit die de regio's beter met beide handen zouden grijpen. Hij begrijpt dan ook niet waarom sommige Vlamingen Brussel liever kwijt dan rijk zijn en het niet als internationaal vlaggenschip willen gebruiken.

In zijn toegankelijke schrijfstijl, geÔllustreerd met begrijpbare cijfers schetst een auteur de huidige situatie en schuift hij verschillende scenarioís voor Brussel naar voor. Brussel is internationaal ruimer bekend dan BelgiŽ of Vlaanderen en is als merknaam dan ook miljoenen waard. Waarom zouden wij, ten voordele van de Vlaamse zakenwereld en onze welvaart in het algemeen, hier dan ook geen gebruik van maken? Of zoals Tim Priest, CEO van Greater Washington stelde: Your brand is Brussels, man, the World does not know your States. Politiek natuurlijk een gevoelig onderwerp in deze tijden, maar desalniettemin relevant. Wanneer we de interne markt van Europa verlaten is Vlaanderen vrijwel onbekend, maar Brussel natuurlijk niet.

Rudy Aernoudt heeft dan gelijk als hij stelt dat Brussel heel wat troeven heeft, op voorwaarde dat de werking van de hoofdstad efficiŽnter gebeurt. En dat kan alleen via een aangepast statuut. De auteur zet de verschillende mogelijkheden op een rij en komt tot de conclusie dat er bitter weinig zijn die politiek of economisch haalbaar zijn. Een Brussel onder Europees toezicht, een uitbreiding of aanhechting bij Vlaanderen en WalloniŽ zijn irrealistisch. Wel wenst hij een interne toepassing van het subsidiariteitsprincipe dat bepaalde bevoegdheden (ruimtelijke ordening, huisvesting...) van gemeente naar gewest overhevelt. Studies stellen dat de Vlaming zichzelf het meest typeert als iemand die zich aanpast en pragmatisch is wanneer hij zaken wenst te doen in het buitenland. Dit is een moment waar ze dit mee kunnen aantonen.

Dan spreken we nog niet eens over de economische gevolgen voor Vlaanderen van een potentiŽle afscheuring van Brussel. Alle Vlamingen die hier werken zullen hier hun belastingen betalen in plaats van daar waar ze wonen, zoals dit nu het geval is. Er zijn natuurlijk internationale verdragen mogelijk die voorzien dat een werknemer belastingen betaalt waar hij woont in plaats van waar hij werkt. Maar een internationaal verdrag veronderstelt dat beide partijen instemmen. Het lijkt mij dat de Brusselse politici pragmatischer zullen zijn.

Zoals steeds schuwt deze auteur de controverse niet, zo raakt hij ook kort aan de inefficiŽntie van de overheid. De internationale cijfers laten hier duidelijk zien dat er nog veel ruimte is voor verbetering. In dit boek is ook een kort intermezzo, ceci níest pas une fiction, terug te vinden. Dit deel brengt ons naar Absurdistan. Ik laat het aan eenieder over wat zijn mening hierover is, maar ik kan alleen zeggen dat ik blij ben dat ik als oorspronkelijke inwoonster van Limbabwe de provincie heb kunnen verlaten voordat dit werkelijkheid werd. Gelukkig is het maarÖ fictie.

Het onderwerp verdient verdere uitwerking, maar het geeft alvast een beeld van mogelijke alternatieven tegenover het bijna ťťnstemmige Vlaamse pleidooi van de laatste maanden.


Recensie door Katrien Leinders

Rudy Aernoudt, Brussel, het kind van de rekening, Roularta Books, 2006

Links
mailto:katrien_leinders@hotmail.com
Share |

STEUN LIBERALES

Liberales werkt met onbezoldigde vrijwilligers en beperkt haar kosten tot een minimum. Toch hebben wij middelen nodig voor noodzakelijke uitgaven zoals abonnementen voor website en mailverkeer.

Uw steun is welkom op onze bankrekening BE44 3900 2047 5745. Ook kleine bedragen worden gewaardeerd. Vermeld het woord 'steun' als referentie.

Met hartelijke dank

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief

Liberales TV

Contact

Claude Nijs
gsm: +32476 343098
claude@liberales.be