Tussen twee werelden

boek vrijdag 06 februari 2004

Dyab Abou Jahjah

Iedereen in BelgiŽ en Nederland kent Abou Jahjah als stichter van de AEL, de Arabisch-Europese Liga en als fanatiek voorvechter van de rechten van Arabieren, verdediger van de slachtoffers van racisme, zionisme en Amerikaans imperialisme. In april 2003 verscheen al een pamflet van hem en van de advocate Zohra Othman naar aanleiding van de opkomst met de partij Resist bij de verkiezingen van 18 mei 2003. Hij haalde wel wat stemmen, maar werd niet verkozen. Zijn nieuw boek Tussen twee werelden kreeg meer weerklank. Het is een mengeling van zijn visie op de geschiedenis van het Midden-Oosten in de 20ste eeuw, een autobiografie en een politiek manifest van de AEL. Het handelt over de omgang van Belgen en vooral Vlamingen met allochtonen. De auteur schakelt over van het ene naar het andere onderwerp. Nu eens zitten we in de burgeroorlog in zijn Libanees dorp in 1976, daarna in 1914-1918, dan opnieuw in Libanon en vervolgens in de jaren í30. Dyab verwacht van de lezers blijkbaar enige soepelheid.

Zijn kijk op en interpretatie van de gebeurtenissen in het Midden-Oosten is boeiend om lezen, maar wijkt geregeld af van de onze. Een paar voorbeelden: hij vertelt dat in 1918 zoveel Arabieren uitweken naar ArgentiniŽ en BraziliŽ dat ze daar nu 15% van de bevolking uitmaken. Vanaf 1947 evolueerden de Arabische staten in Ďdemocratische richtingí (sic). Zijn kritiek op de vroegere koning Abdullah van JordaniŽ en op Sadat is ongenadig hard maar zijn bewondering voor Nasser is dan weer mateloos groot. Bij het nieuws van de Ďexecutieí (in feite een ordinaire moordaanslag) van verrader Sadat stond hij in extase te juichen. Idem bij 11 september 2001. Hij beweert ook dat IsraŽl nog altijd droomt van een rijk van de Nijl tot Eufraat, terwijl deze wensdroom al lang niet meer aan de orde is. Over de holocaust stapt hij licht heen door hem een droomargument voor allerlei eisen te noemen.

Joden zijn voor hem allemaal zionisten, zonder enige nuance. De aanval van Irak op Koeweit was aangestookt door de Amerikaanse CIA en de Amerikaanse ambassade. Het vredesverdrag van Oslo is ťťn grote Palestijnse concessie en Peres was een moordenaar. De Egyptische bevolking zou na jaren van zogenaamde vrede nog altijd zeer sterk anti-IsraŽl zijn. Hij hanteert trouwens systematisch begrippen zoals de zionistische staat, die moet verdwijnen en moet vervangen worden door ťťn staat voor Arabieren en joden samen.

Zijn visie op BelgiŽ en Vlaanderen is zo pittig, dat je je afvraagt waarom hij ten allen prijze hier wou komen wonen. In 1991 belandt hij in Poperinge. Hij krijgt er meteen te horen dat de Vlamingen Germaans, hard werkend en creatief zijn en de Walen Latijns, veelpratend en lui. Hij vertelt met welke leugens hij in Brussel asiel krijgt, welke baantjes hij tijdelijk uitoefent, zowel op kippenboerderijen als bij Sabena, en welke racistische taal hij daarbij moet aanhoren. Hij is terechtgekomen in een land van racisme en xenofobie, waar hij bij de weinige goede mensen hoort en waar geen enkele werkgever hem langdurig in dienst kan of wil houden. Bij die jobs hoorde ook een leuke en goedbetaalde post bij het ABVV, maar de principiŽle Dyab kon zich niet verzoenen met de tactische spelletjes van de vakbond. Zelfs een aanbod om op de SP- lijst te staan en zo in het parlement te belanden, wijst hij af!

Hij studeert geschiedenis aan de ULB, maar zonder veel les te volgen. Na ťťn of twee jaar aan de ULB trekt hij naar de veel Ďtolerantereí UCL, om er politieke wetenschappen en internationale betrekkingen te studeren. Ondanks zijn politieke bedrijvigheid en ander tijdelijk werk maakt hij al die studies uiteindelijk af met succes, maar het is me niet duidelijk welk diploma hij nu precies heeft. Hij zou als politicoloog een eindwerk gemaakt hebben over het Vlaams nationalisme. In 1995 trouwt hij, maar kort nadien volgt de scheiding.

In zijn strijd tegen alles en iedereen, zoekt hij compromisloos de confrontatie en vindt ze ook overal. Hij noemt kaderleden van het ABVV en SP.A met hun naam en analyseert genadeloos hun strategieŽn en gebreken. Dat mondt uit in conclusies zoals: de SP.A is minder socialistisch dan ooit en niets anders dan een populistische verkiezingsmachine. Ook zijn standpunt dat Arabische en islamitische immigranten het recht hebben hun cultuur, religie en identiteit te bewaren, te stimuleren en publiekelijk uit te dragen in scholen, maakt hem niet sympathieker. Hij voorspelt dat uit de interactie tussen Arabische immigranten en Europese autochtonen een nieuwe cultuur zal ontstaan en zelfs een Arabisch-Europees volk, met Arabisch dus voorop.

Ook het onderwijs krijgt er van langs: het disfunctioneert en zorgt dat zeer intelligente Arabische leerlingen drop-outs en gedesoriŽnteerd worden. Arabische taal en geschiedenis moeten dus onderwezen worden; dat is een mensenrecht en dus kunnen we het opeisen als nationale minderheid. Religieus denken is veel intelligenter en wetenschappelijker dan het atheÔstische, waarmee hij aan de ULB in aanvaring kwam. De reactie van Vlaanderen op al deze vormen van Arabische trots is kortzichtig. De Al Rabita Al Arabia Al Orobia of AEL dan. In februari 2000 richt hij ze op. Bedoeling is niet public relations, goede betrekkingen met personen en organisaties, maar wel de tegenpartij te lijf gaan met de steeds groeiende Arabische mankracht. De AEL is een bevrijdingsbeweging van een onderdrukte etnische minderheid, die met vreedzame middelen kampt tegen assimilatie. De AEL is het beste dat BelgiŽ overkomen is, aldus Jahjah. De alliantie met de Partij van de Arbeid bij de verkiezingen van mei 2003 loopt uit op een flop: geen verkozenen. Dyab zelf scoort goed: 8.411 stemmen, waarvan 4.400 in Antwerpen. Geef toe: een prestatie !

In het filosofisch aanhangsel zet hij de theorieŽn uiteen van dr. Ismat Seif Al Dawla, een Egyptische filosoof, die wij hier niet kenen. Abou Jahjah noemt hem de bedenker van de methode van de menselijke dialectiek en van de filosofie van de naar vrijheid hunkerende mens als schepper van de geschiedenis. Hij schat hem hoger in dan de Griekse filosofen, Hegel en Marx. Hij geeft een definitie van echte democratie, bestaande uit twaalf elementen o.a. gratis onderwijs en kennis voor iedereen, vrije meningsuiting, vrije economie zonder machtsconcentratie bij kartels of monopolies, een fatsoenlijk en waardig inkomen voor iedereen. Dyab eindigt mooi: de grootste jihad is de strijd binnen jezelf, tegen de verleiding van het materiŽle leven (al donya). De kleine jihad is de strijd tegen onderdrukking, agressie en onrecht.

Zijn boek is de moeite waard om gelezen te worden. Het geeft ons inzicht in de houding die wij aannemen tegen immigranten en in de denkwijze van een aantal onder hen. Het uitzicht is monotoon, het lijkt op ťťn lange monoloog. Er is geen kaart bij van het Midden-Oosten, geen woordenlijst van de vele Arabische termen en afkortingen, geen register. Bij zinnen zoals Ďwahabitische fanaten die de salafi-gedachte verspreidení sta ik machteloos. De auteur verspringt chaotisch van de actualiteit naar de geschiedenis, van zijn microkosmos in zijn Libanees dorp Hanin naar de macrokosmos van de wereldpolitiek. Het is soms ook zwoegen om het einde te halen. Je vraagt je ook af hoe hij en zijn entourage hun vele activiteiten financieren: internationale propaganda, dure hotels, internationale telefoons, vliegtuigreizen naar Egypte en Libanon, want hij zegt zelf dat hij enkel een werkloosheidsuitkering heeft en dat we de rest terugvinden op hun site www.arabeuropean.org. Daar vind ik enkel ledenbijdragen.

Een rapport over Marokkaanse en Oost-Europese criminaliteit doet hij af als nazi-praktijken. Als De Morgen hem betitelt als Ďrellenmanagerí en organisator van patrouilles die bepaalde wijken ontoegankelijk maakt voor de politie, ziet hij daarin het werk van hun zionistische lobby. We leren ook dat premier Verhofstadt een stap te ver ging door hem te laten arresteren, want dit eindigde met een vrijlating. Soms hanteert hij ook andere termen dan wij: sportschool voor fitnesscentrum, perestrojka voor wederopbouw i.p.v. veranderingen. Met Japotenski bedoelt hij wellicht Vladimir Jabotinsky, die in 1935 een militante zionistische groep oprichtte voor de bevrijding van Palestina en TransjordaniŽ.

Volgens Dyab hebben Vlamingen een lage eigendunk, slagen ze er niet in een inhoudelijk wederwoord te vinden op zijn mengeling van superioriteitsgevoel en slachtofferschap en reageren ze vijandig tegenover vreemdelingen, die ze beschouwen als een bedreiging voor hun onzekere identiteit. Dyab geeft vaak de indruk te strijden voor zijn eigen volk eerst in een ander land. Met zijn goedkeuring van zelfmoordcommandoís, haatcampagne tegen IsraŽl en andere fanatieke optredens zal hij de dialoog met hen niet bevorderen. Hij loopt het risico een splijtzwam te zijn in onze samenleving en zijn eigen achterban geen goede dienst te bewijzen. Ik vermoed dat ook steeds meer Vlamingen bereid zijn om aan elke migrant gelijke rechten toe te kennen, maar geen aparte rechten aan de Arabische gemeenschap als afzonderlijke identiteit of zuil.

Abou Jahjah heeft als sterke kanten dat hij intelligent en mediageniek is, een scherp analytisch vermogen bezit, het Nederlands goed beheerst, kalm blijft bij hoogoplopende discussies, weet hoe hij het hele leger van journalisten en cameramensen uit binnen- en buitenland op de gepaste momenten moet optrommelen. Er valt dus veel op te merken bij dit boek, maar wie belangstelling heeft voor onze Arabische medemensen doet er goed aan het te lezen.


Recensie door Jef Abbeel (jef.abbeel@skynet.be)


Dyab Abou Jahjah, Tussen twee werelden. De roots van een vrijheidsstrijd, Vertaald uit het Arabisch door Joost Zwart e.a., Uitgeverij Meulenhof, 2003.

Share |

De Arabische Revolutie:

tussen droom en werkelijkheid

Op woensdag 5 april 20.00 uur

Afspraak in De Markten (Oude graanmarkt 5, 1000 Brussel) voor een avond met Koert Debeuf,

schrijver, columnist, directeur van het Tahrir Institute for Middle East Policy Europe en onderzoeker aan de Universiteit van Oxford.

Zijn recentste boek is "Inside the Arab Revolution. Three Years on the Front Line of the Arab Spring".

Koert zal gebaseerd op zijn persoonlijke ervaringen de Arabische Revolutie trachten te kaderen door parallellen te trekken met de Franse Revolutie en door een aantal inzichten te bieden in het Midden Oosten.

Uw aanmeldingsmail aan info@liberales.be geldt als inschrijving.

STEUN LIBERALES

Liberales werkt met onbezoldigde vrijwilligers en beperkt haar kosten tot een minimum. Toch hebben wij middelen nodig voor noodzakelijke uitgaven zoals abonnementen voor website en mailverkeer.

Uw steun is welkom op onze bankrekening BE44 3900 2047 5745. Ook kleine bedragen worden gewaardeerd. Vermeld het woord 'steun' als referentie.

Met hartelijke dank

Nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief

Liberales TV

Contact

Claude Nijs
gsm: +32476 343098
claude@liberales.be